دانشگاه محیط‌ زیست یاری می‌خواهد

چندی پیش خبری با این تیتر «آموزش یک هزار محیط‌بان در دانشگاه محیط‌زیست» روی خروجی رسانه‌ها قرار گرفت، اما مرور لابه لای سطرهای متن این خبر از چیز دیگری حکایت می‌کرد که شاید بتوان اسم آن را استمداد یواشکی گذاشت.
می شود احتمال داد حس کنجکاوی شما هم گل کرده باشد که ماجرا چیست؟ برای دریافت پاسخ راهی جز خواندن بقیه این وجیزه(۱) ندارید پس ادامه آن را باهم می‌خوانیم.
در این خبر به نقل از دکتر اصغر محمدی فاضل، رئیس دانشگاه محیط‌زیست اضافه شده بود تاکنون ۳۵۰ نفر از این یک هزار نفر، دوره‌های آموزشی خود را به پایان رسانده‌اند.
نکته حائز اهمیت اینکه دانشگاه محیط‌زیست گرچه در کرج مرکز استان البرز مستقر است اما یک واحد آموزش عالی کشوری است، همانگونه که دانشجویان این دانشگاه از استان‌ها، شهرستان‌ها و شهرهای مختلف پذیرفته شده‌اند و البرز این افتخار را دارد میزبان دانشگاه محیط‌زیست کشور باشد. ناگفته نماند که برخی همکاران گرانقدر اهل رسانه نیز در تنظیم این خبر با درج عنوان «رئیس دانشگاه محیط‌زیست استان البرز» خبر را آورده اند که البته نه همه اما برخی مانند من بی‌اطلاع را کمی تا قسمتی به این اشتباه انداختند که گویا این دانشگاه مختص استان البرز است، در حالی که تنها دانشگاه محیط‌زیست کشور با بیش از ۴دهه سابقه فعالیت است.
دانشگاه محیط‌زیست وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، یک مرکز آموزش عالی است که در سال ۵۱ در شهر کرج با نام آموزشکده محیط‌زیست تأسیس شد.
این مرکز در دوره‌های کاردانی و کارشناسی منابع طبیعی، تکنولوژی محیط‌زیست، آلودگی محیط‌زیست، بازیافت، عمران، آب و فاضلاب، بهره‌وری، ایمنی و بهداشت صنعتی، روابط عمومی، کتابداری و… از طریق کنکور سراسری و کنکور علمی، کاربردی دانشجو می‌پذیرد.
در سال ۸۴ نیز وزارت علوم، تحقیقات و فناوری با درخواست سازمان حفاظت محیط‌زیست درباره ایجاد پژوهشکده محیط‌زیست و توسعه پایدار موافقت کرد و این پژوهشکده نیز در دانشگاه محیط‌زیست مستقر است.
هیأت دولت قبلی در سفر استانی دی ماه سال ۸۹ به استان البرز مصوبه ارتقای آموزشکده محیط‌زیست به دانشگاه محیط‌زیست را به تصویب رساند.
باری، رئیس دانشگاه محیط‌زیست در روزی که استاندار البرز از بخش‌های مختلف این دانشگاه بازدید می‌کرد، خبر آموزش یک هزار محیط‌بان را با اهالی رسانه در میان گذاشت و به تشریح فعالیت‌های این دانشگاه در سطح ملی و بین‌المللی پرداخت.
حال اگر بپرسید پس ماجرای استمداد یواشکی چه شد، پاسخ این است که جان کلام دکتر محمدی‌ فاضل آنجایی بود که گفت: این دانشگاه به عنوان عضوی از مجموعه دستگاه‌های اجرایی، آموزشی و پژوهشی کشور با مشکلات عدیده بخصوص کمبود منابع مالی و اعتباری روبه ‌رو است که در این بازدید بخشی از این مشکلات برای استاندار البرز بازگو شد.
حتم دارم ماجرا دیگر آشکار شده و نیازی به توضیح بیشتر درباره استمداد یواشکی نیست، با این حال رئیس دانشگاه محیط‌زیست در ادامه ابراز امیدواری کرد: اینگونه بازدید‌ها علاوه بر برطرف کردن بخشی از چالش‌ها و مشکلات موجود، سبب افزایش فعالیت دانشگاه محیط‌زیست در استان البرز شود. گویا مضیقه‌های مالی دانشگاه محیط‌زیست آنقدر جدی است که چند روز بعد دکتر بهزاد سعیدپور معاون پژوهشی و فناوری این دانشگاه نیز در جشنواره تقدیر از پژوهشگران برتر دانشگاه محیط‌زیست ضمن برشمردن ظرفیت‌های آموزشی و پژوهشی این دانشگاه البته به تلویح گفت: در این راه مشکلات بودجه‌ای هم داریم که گاهی روند پیشرفت ما را کند می‌کند.
اکنون به نظر نمی‌رسد لازم باشد راجع به اهمیت حفظ محیط‌زیست حرفی بزنیم یا چیزی بنویسیم، چه اینکه محیط‌زیست آب، هوا، خاک، کوه، جنگل، دریا، کویر و هرآنچه برای زندگی انسان لازم است را شامل می‌شود، تا جایی که حتی نفس کشیدن هر یک از ما به سلامت محیط‌زیست وابسته است. از طرفی تأسیس دانشگاه نیز خود دلیلی واضح و گویا از نقش غیرقابل انکار محیط‌زیست است، به عبارت ساده‌تر مقوله محیط‌زیست از چنان اهمیتی برخوردار است که بالاترین مرجع و مرکز علمی یعنی دانشگاه اختصاصی برای آن راه‌اندازی شده و البرز نیز این شانس و البته شرایط و ظرفیت‌هایی را داشته که میزبان تک دانشگاه محیط‌زیست کشور باشد.
اطمینان داریم مسئولان و مدیران البرز نیز با شناخت مزیت‌های قابل توجه این دانشگاه برای استان از هیچ کمکی به این مرکز علمی و تحقیقاتی فروگذار نخواهند کرد، هرچند کسری منابع مالی آن باید از محل اعتبارهای دولتی و ملی تأمین شود. به هرحال باوجود گذشت بیش از ۴ دهه از فعالیت دانشگاه محیط‌زیست مستقر در کرج، اکنون چنین به نظر می‌رسد که صدای استمداد به تعبیر ما یواشکی رئیس و استمداد تلویحی معاون این دانشگاه، آنگونه که باید و شاید شنیده نشده، گرچه می‌توانیم امیدوار باشیم بازدید چندی پیش استاندار البرز مایه خیر و برکت برای این دانشگاه باشد.
با این همه به عنوان یک عضو از خانواده بزرگ رسانه‌ای البرز امیدوارم با بازنشر و تأکید دوباره بر گفته‌های دکتر محمدی فاضل رئیس و دکتر سعیدپور معاون دانشگاه محیط‌زیست، در حد توان به شنیدن صدای آنان کمک
کرده باشم. اما نه، این کافی نیست، مایلم به عنوان یک شهروند و یقین دارم بسیاری دیگر از شهروندان، نه فقط البرزنشینان بلکه همه هموطنانی که در جای جای ایران پهناور اسلامی زندگی می‌کنند دلشان می‌خواهد مثل من نه یواشکی، بلکه با صدای بلند و حتی فریاد برآوریم که برای زندگی به محیط‌زیست آن هم از نوع سالمش نیاز داریم.
به راستی چه می‌شود، آیا بازهم لازم است آن شعار تکراری و ملال آور که این محیط‌زیست فقط برای ما نیست و به نسل‌های آینده هم تعلق دارد را تکرار کنیم، مگر نه این است که این دانشگاه قرار است برای زیست ما و آیندگان طرح و ایده علمی ارائه کند و مگر حفظ محیط‌زیست، حفظ هوا برای تنفس و حفظ آب و خاک برای میسر شدن زندگی نیست؟
بدیهی است اهمیت محیط‌زیست آنقدر هست که از ازل تا به ابد راجع به آن می‌توان گفت و نوشت، اما نمی‌دانم چرا به یاد آن عبارت مشهور افتادم و باز هم نمی‌دانم که این عبارت برای چه و به چه منظوری بیان شده، اما حس می‌کنم آن عبارت به درد جمع‌بندی این وجیزه محیط‌زیست می‌خورد که گفت: بودن یا نبودن مسأله این است!

۱ـ کلام مختصر و مفید
سیدرضا جمشیدی

این مطلب را به اشتراک بگذار