جايگاه و وظايف روابط عمومی نوين – بخش دوم

در بخش اول این نوشتار با عنوان جايگاه و وظايف روابط عمومی نوين، در رابطه با تعاريف، نظريه ها و تاريخچه روابط عمومی، تعريف مفهومي و کاربردی روابط عمومي، وظايف اصلي روابط عمومی و تاريخچه روابط عمومي در جهان و ايران، مطالبی ارائه شد. در این بخش ادامه مطلب را پی می گیریم. پس لطفاً با ما همراه باشید.

روابط عمومی در ايران :

در سال ۱۳۲۲ شمسي با تصويب هيأت وزيران، اداره اي به نام « اداره کل انتشارات و تبليغات » تشکيل شد که وظيفه اصلي آن بيشتر در جهت انتشارات وتبليغات درآن زمان بود.

روابط عمومی در ايران هم اکنون نزديک به ۶۰ سال قدمت دارد. اولين روابط عمومي در سال ۱۳۲۷ شمسي توسط شرکت نفت در ايران به وجود آمد. بدين ترتيب شرکت ملي نفت ايران به وجود آورنده اولين تشکيلات روابط عمومي درايران است. تا اين که به موجب لايحه قانوني مصوب هشتم فروردين ماه ۱۳۴۳ شمسي، وزارت اطلاعات تشيل شد و بعد از تأسيس وزارت اطلاعات در اواخر دهه چهل اين وزارتخانه به مسأله روابط عمومي اهميتي جدي داد و براي شروع، سازمان روابط عمومي صنعت نفت با تشکيلاتي دولتي، پس از مدتي تغييراتي کلي در روابط عمومي دولتي در وزارت اطلاعات انجام شد. در سال ۱۳۴۸ شمسي به پيشنهاد وزارت اطلاعات وجهانگردي و تصويب هيأت وزيران، نام دفتر هاي اطلاعات وانتشارات درکليه وزارتخانه ها وسازمان هاي دولتي و وابسته به دولت به اداره « اطلاعات و روابط- عمومي » تغيير نام يافت.اداره هاي روابط عمومي وزارتخانه ها و مؤسسه هاي دولتي در عين اين که فعاليت مستقل داشتند ولي از نظر سياسي عموم فعاليت هاي خود را با يک اداره کل در وزارت اطلاعات و جهانگردي به نام شوراي اطلاعات و انتشارات روابط عمومي هماهنگ مي ساختند و رئيس يا مديران کل روابط عمومي وزارتخانه ها و مؤسسه هاي دولتي با تأييد وزارت اطلاعات به اين سمت برگزيده مي شدند. در سال ۱۳۶۳ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي سيمناري را با شرکت روابط عمومي ها در تهران برگزار کرد که در واقع زيربناي حرکت روابط عمومي را براي تجديد حيات آن پي ريزي کرد. در حال حاضر رشته روابط عمومي در دانشکده علوم اجتماعي دانشگاه علامه طباطبائي و دانشگاه هاي علمي ـ کاربردي تدريس مي شود و ادارات کل روابط عمومي وزارتخانه ها و مؤسسات در مراکز استان نيز اقدام به تشکيل دوره هاي آموزشي روابط عمومي براي کارمندان خود کرده اند. ازسال ۱۳۶۸ نيز سازمان اموراداري و استخدامي کشور آيين‌نامه کاري دفاتر روابط عمومي را تصويب کرده است.

جايگاه و وظايف روابط عمومی در کشور ما:

با توجه به وضعيت موجود، زيرساخت هاي فناوري اطلاعات در ايران وکيفيت کارکرد روابط عمومي ها از نظر فعاليت هاي الکترونيک و اينترنتي، مي توان گفت در ميان همه اشکال روابط عمومي مدرن، ما فعلاً در حد فاصل روابط عمومي الکترونيک و روابط عمومي ديجيتال قرار داريم. با توجه به اين که از پيدايش روابط عمومي در ايران بيش از نيم قرن مي گذرد، هنوز روابط عمومي با مسائل مختلفي مواجه است. متأسفانه بررسي تاريخي اين دانش در ايران نشان مي دهد که به رغم وجود انديشه ها و ايده هاي اصلاح طلبانه براي توسعه آن، هيچ گونه اقدام عملي بنيادي در اين زمينه صورت نگرفته است به همين دليل است که امروزه روابط عمومي ها بيشتر وقت خود را صرف برطرف ساختن مشکلات خود مي کنند. ورود به اين مشکلات، توان و شرايط ايفاي وظايف و رسالت راستين را از روابط عمومي گرفته است. در جامعه ايران نگرش به روابط عمومي صرفاً تبليغاتي است که اين امر باعث تحريف افکار و دورشدن روابط عمومي از رسالت اصلي خود شده است. در حال حاضر اين نهاد مؤثر در ايران با نوعي مظلوميت رسانه اي و فرهنگي مواجه است. امروزه به نظر مي رسد که معيارهاي قالب در جامعه ما بي توجهي به ارزش هاي نهفته در کار روابط عمومي هاست به طوري که اين امر باعث شده که در بسياري از سازمان ها بخش روابط عمومي مبدل به بخش تبليغات سازمان شود و کمتر به مفاهيم و ارتباطات دو سويه بپردازد. صاحب نظران معتقدند اگر نقش روابط عمومي در ايجاد يا تقويت فرهنگ توسعه، در بومي کردن سرمشق هاي توسعه، کشف و معرفي ظرفيت هاي جامعه، باز آفريني فرهنگي و حفظ تعلق و پيوستگي بدانيم، روابط عمومي بايد بتواند از هر نوع گسستگي و ناپيوستگي جلوگيري کند و يا حداقل کاهش دهنده فاصله و شکاف ميان جامعه و دستگاه هاي اجرائي باشد.

انواع روابط عمومی درسازما ن ها :

روابط عمومي هاي موجود در سازمان ها را از نظر کيفيت کار يعني ياري به مديريت سازمان در تحقق اهداف سازماني، اعتقاد به شفافيت امور و پاسخگويي، رعايت حقوق شهروندان، شناخت تکاليف و مسئوليت هاي حکومتي، حق نظارت مردم بر کارها و حق مردم در نقد و ارزيابي برنامه ها و عملکردهاي سازمان و داشتن راهبردها و برنامه هاي معين به سه دسته زير تقسيم بندي مي کنند.

۱) روابط عمومی توجيه گر

روابط عمومي توجيه گر يک روابط عمومي سازمان محور و مدير محوراست که به طور مستمر درتوجيه ديدگاه هاي مديران سازمان و منافع سازمان خود مي کوشد و با تحريف، پنهان کاري، دروغ و گمراهي و بستن راه هاي نشر اطلاعات واقعي و عيني سازمان به خارج با حجم زيادي از اطلاع رساني و تبليغات فريب دهنده سعي در بَزَک کردن و مشاطه کردن اهداف برنامه ها و فعاليت هاي سازمان مي نمايند.

۲) روابط عمومی تبيين گر

روابط عمومي تبيين گر در خوشبينانه ترين شکل خود يک روابط عمومي توصيف کننده و روايت گر است که به دنبال رويدادها و وقايع حرکت مي کند و تنها به شرح و بيان و گزارش آنها مي پردازد. اين نوع روابط عمومي فاقد برنامه استراتژيک و برنامه هاي اجرايي است و به صورت منفعل، بدون ابتکار و خلاقيت با روزمرگي انجام تکليف مي کند.

۳) روابط عمومی تحليل گر

روابط عمومي تحليل گر يک روابط عمومي با برنامه است که پيشاپيش امور، رويدادها و روندها حرکت مي کند و به سطح مشاور مديريت ارتقاء مي يابد و در تعيين سياست ها و خط مشي هاي سازمان مشارکت مي نمايد. اين روابط عمومي تقويت درک متقابل با مخاطبان را هدف خود قرار داده و با اعتماد به نفس و استدلال و منطق قوي، ضمن صيانت از منافع سازمان، از منافع مردم، دولت و سازمان هاي ديگر هم پاسداري مي کند.

روابط عمومي تحليل گر خواست ها، نيازها و گرايش هاي مخاطبان سازمان را تشخيص داده و به مديران سازمان انتقال مي دهد و با ارائه مشاوره هاي تخصصي به سياست گذاران سازمان سهم قابل ملاحظه اي در تدوين سياست ها و برنامه هاي اجرايي سازمان ايفا مي نمايد.

نام هاي ديگر روابط عمومي : در بررسي روابط عمومی مؤسسات و سازمان ها به نام ها و عناوين ديگري برمي خوريم که بخشي از وظائف روابط عمومي را به انجام مي رساند تحت نام ديگري قرار دارد. پاره اي از اين عناوين و اصطلاحات که به روابط عمومي مي نهند عبارتند از:

۱) بخش ارتباطات

۲) ادارة عمومي

۳) اطلاعات همگاني

لینک منبع

گردآوری شده توسط شبکه پذیرش آگهی

این مطلب را به اشتراک بگذار
WeCreativez WhatsApp Support
ارسال متن آگهی در این قسمت
سلام وقت بخیر