جایگاه و وظایف روابط عمومی نوین –بخش اول

جایگاه و وظایف روابط عمومی نوین –بخش اول

امروزه، ارتباطات اگرچه نگوییم اولین عنصر و اساسی ترین اصل مورد نیاز بشر است، اما به جرأت می توان گفت یکی از بنیادی ترین دانش ها و مهم ترین عوامل پیشرفت انسان امروزی و شالوده و اساس علوم  می باشد درخصوص جایگاه ویژه روابط عمومی نوین در سازمان ها و وزارتخانه های دولتی و با در نظر گرفتن آنچه بیان شد شاید بیشتر بتوان به اهمیت علوم ارتباطات و نیز نقش روابط عمومی ها، به عنوان مجری اصلی آن در جوامع، دست یافت.

امروز عصر اطلاع رسانی است و رابطه ای معنادار میان قدرت اطلاع رسانی حکومت ها با جایگاه آنها در جهان وجود دارد. درواقع امروز نمی توان کشور قدرتمندی را دید که از نظر ارتباطات ضعیف باشد. حکومت درچنین جهانی بدون بهره مندی از روابط عمومی نوین ممکن نیست و هر حکومتی باید در کنار برنامه های خود، نگاهی ویژه به روابط عمومی داشته باشد و درواقع امروز اگر جنگی باشد، در درجه اول جنگ ارتباطات مجازىاست.

تعاریف، نظریه ها و تاریخچه روابط عمومی :

۱) تعریف مفهومی روابط عمومی Public Relatioons conceptual definition

۲) تعریف کاربردی روابط عمومی Public Relations working definition

لازم به یادآوری است که این تعاریف در پانزدهمین کنگره جهانی روابط عمومی که در سال ۲۰۰۰ در شیکاگو با حضور برجسته ترین کارشناسان، پژوهشگران و مدیران روابط عمومی از پنج قاره جهان برگزار گردید، مورد تأیید قرار گرفت. چارچوب اولیه این تعریف توسط پروفسور گرانیگ (Grunig) که شناخته ترین نظریه پرداز روابط عمومی در جهان کنونی است و کتاب های متعددی دراین رشته تألیف نموده و سال ها ریاست (بنیاد پژوهش و آموزش روابط عمومی) در ایالت متحده را به عهده داشته، ارائه گردیده است.

تعریف مفهومی روابط عمومی :

درسال ۱۹۸۷، انجمن روابط عمومی (IPR) تعریفی از روابط عمومی ارائه کرد که هنوز مورد استفاده قرار می گیرد. در این تعریف، روابط عمومی عبارت از تلاش برنامه ریزی شده و مداومی است که به منظور ایجاد و حفظ حسن نیت و شناخت بین سازمان و مخاطبان آن صورت می گیرد. کلمات”برنامه ریزی شده” و “مداوم” نشان می دهند که حسن نیت و شناخت، به آسانی یا به خودی خود به وجود نمی آیند و در واقع باید”ایجاد” و “حفظ ” شوند و نیز مشخص می کنند که فعالیت های روابط عمومی، برنامه ریزی شده است و نیز هدف روابط عمومی، به وجود آوردن حسن نیت و شناخت است و کسب شهرت یا تأیید نیست. در آخرین تعریفی که IPR ارائه کرد، روابط عمومی را عبارت از روشی تلقی کرد که سازمان ها برای حفظ اعتبار؛ محصولات؛ خدمات یا کارکنان خود با هدف دستیابی به شناخت و حمایت در پیش می گیرند. ظاهراً این تعریف از تعریف های دیگر کامل تر است، زیرا کوتاه بوده و وظیفه روابط عمومی سازمان را( آن چنان که بسیاری تصور می کنند) کسب شهرت نمی داند و به شناخت اهمیت می دهد. برای روابط عمومی واژه ها و مصداق ها و تعابیر دیگری نیز به کار برده اند که برای جلوگیری از اتلاف وقت مختصری از آنها بیان می شود :روابط عمومی مغز متفکر و موتور محرکه و شریان حیاتی و دائمی دستگاه است .

روابط عمومی نوین هنر و علم اجتماعی است که درون و برون دستگاه را به هم پیوند می دهد. روابط عمومی هدف و چگونگی کلید برنامه ها را ترسیم می کند. روابط عمومی مشاور امین مدیر و کلیه کارکنان دستگاه است. پس لازم است که مدیر و کارکنان صد در صد به وی اعتماد دشته باشند. روابط عمومی آیینه زیبایی هاست. یک اطاق شیشه ای است که از هر طرف آن همه چیز زیبا دیده می شود. روابط عمومی چشم و چراغ یک دستگاه است. روابط عمومی است که باید همه چیز را ببیند و همه چیز را نیز زیبا بنمایاند. روابط عمومی حافظ منافع دستگاه مربوطه و مردمی است که با آن سر و کار دارند.

تعریف کاربردی روابط عمومی :

مدیریت ارتباطات یک سازمان با مخاطبان آن بخش از مسئولیت ها و وظایف ارتباطی، مدیریت سازمان که از طریق آن مدیران می کوشند برای دستیابی به اهداف سازمانی با محیط خود سازگار و هم صدا شده یا در صورت نیاز در محیط تغییرات مطلوب ایجاد نموده و شرایط محیط را، به شرط مساعد بودن استمرار بخشند. روابط عمومی عبارت است از تلاش ها و اقداماتی آگاهانه، برنامه ریزی شده و سنجیده، جهت استقرار و کسب تفاهم متقابل، بین یک سازمان و گروه های مودنظر آن. روابط عمومی عبارتست از تلاش های آگاهانه و قانونی به منظور تفاهم و استقرار اعتماد و شناخت متقابل یاعموم که براساس تحقیق علمی و عملی صحیح و مستمر میسراست. روابط عمومی عبارت است از تلاش های مستمر و منطبق با روش های علمی و عملی که مدیریت سازمان های بخش خصوص و دولتی به منظور ایجاد تفاهم و پیدایش حس علاقمندی و تحصیل پشتیبانی گروه هایی که سازمان با آنها سرو کار دارد یا فکر می کند در آینده سرو کار خواهد داشت به عمل می آورد. روابط عمومی در هر سازمان چشم بینا، گوش شنوا، زبان گویای آن سازمان، سیستم و پل ارتباطی بین مردم و مسئولین به حساب می آید و سازمان را از نظرات، انتقادات و خواست های مخاطبان آگاه می سازد تا مدیریت سازمان را در اتخاذ تصمیم مناسب برای برآوردن نیازهای مخاطبان یاری رساند و در حقیقت باید مغز تجزیه و تحلیل گر افکار عمومی باشد و بتواند از داده ها، پیشنهادهای سازنده و همسو با افکار عمومی ارائه نماید. بی شک بی اعتنایی به روابط عمومی عواقب سوء و زیان باری را برای هر تشکیلات به همراه خواهد داشت .روابط عمومی علاوه بر انتقال و انعکاس اخبار باید از حالت انفعالی به دور باشد و با فعالیت اثربخش خویش زمینه های مختلف فرهنگی و اجتماعی و سیاسی را ارتقاء داده و با پویایی و تحرک خاصی تحلیل گر مسائل مختلف باشد .

وظایف اصلی روابط عمومی نوین :

وظایف روابط عمومی را اکنون به سه دسته اصلی طبقه بندی می کنند.

۱) اطلاع رسانی

۲) تبلیغ و ترغیب

۳) مشارکت جویی، همگرایی و بهینه سازی امور

علمای ارتباطات، البته دو وظیفه فرعی نیز برای روابط عمومی نوین بر شمرده اند که عبارتند از تشریفات و تبلیغات که این دو ابزار کار روابط عمومی هستند نه وظیفه و هدف و ماهیت آن .

تشریفات عبارتند از: تحویل، تکریم، استقبال، همراهی، اسکان و پذیرایی یک شخصیت یا مهمان دستگاه. تبلیغات عبارت است از: اطلاع رسانی یک سویه درباره یک موضوع یا هدف خاص و سه نوع است :

۱) تعلیمی، مثل: تبلیغ ایمنی برق و گاز در تلویزیون .

۲) مانوری یا اغوا کننده: که می خواهیم آنچه ما می گوییم، مخاطب بیندیشید.

۳) رخ به رخ یعنی آنچه انجام می دهیم، دیگران ببینند . مثل : آذین بندی و مراسم. تأکید این نکته ضروری است که تبلیغات ابزار روابط عمومی است نه ماهیت و هدف اصلی آن .

تاریخچه روابط عمومی در جهان و ایران :

از سال ۱۹۰۰ میلادی که اداره تبلیغات بوستون آمریکا به عنوان اولین شرکت روابط عمومی درجهان تأسیس گردید تا به امروز صدها و هزاران انجمن، دفتر روابط عمومی درجهان بویژه در کشورهای صنعتی و غربی تأسیس شده است و هر روز با گذشت زمان این علم و هنر حالت تخصصی تری در حوزه های مختلف به خود گرفته و به فعالیت و اثر بخش خویش مشغول است در کشور ما ایران نیز روابط عمومی با بیش از نیم قرن فعالیت در سال های اخیر با برگزاری چندین کنفرانس بین المللی معتبر ایجاد مؤسسات علمی و تحقیقاتی ، چاپ و انتشار و ده ها و صدها فعالیت دیگر جایگاه نسبتاً مناسبی درجامعه پیدا کرده است. اصطلاح”روابط عمومی“ برای نخستین بار در ایالات متحده آمریکا و در نوشته های اداره اتحادیه راه آهن ایالات متحده بکار برده شد و در دهه اول قرن بیستم نخستین دفاتر روابط عمومی در مؤسسه های این کشور ایجاد گردید. در سال ۱۹۰۶ اولین شرکت خصوصی که تنها خدمات روابط عمومی را به مشتریـان خود ارائه می‌کرد، بوجودآمد. نخستین شرکت روابط‌عمومی‌ توســط ”ایوی‌لی“ فارغ التحصیل دانشگاه پرنیسون و خبرنگار اقتصادی در شهر نیویورک تأسیس شد. پس از این شرکت مؤسسه های دیگر نیز به تأسیس دفاتر روابط عمومی اقدام کردند و روابط عمومی نوین به عنوان یک حرفه به وجود آمد و شناخته شد .

ادامه دارد

منبع: انجمن روابط عمومی ایران

گردآوری شده توسط شبکه پذیرش آگهی

این مطلب را به اشتراک بگذار